| تبليغات | X |
|
|
|
 . . . . . . . . . . چهارشنبه ها به روزم . . . . . . . . . . برایم سنگ قبر نگذارید شعرهایم پس از مرگ گل می کنند DaiLY مرکز سعدی شناسی حافظ پژوهی مکتب شهریار آنات شعر نو ALL Links ArcHives اردیبهشت 1391 فروردین 1391 اسفند 1390 بهمن 1390 دی 1390 آذر 1390 آبان 1390 مهر 1390 شهریور 1390 مرداد 1390 تیر 1390 خرداد 1390 اردیبهشت 1390 فروردین 1390 اسفند 1389 بهمن 1389 دی 1389 آذر 1389 آبان 1389 LinkS یاد گل نرگس حسینیه دل عشق علیه السلام نغمه های آشنا باید سلام کرد به گسترده زمین عاشقانه های نسرین بهجتی سید محمدرضا هاشمی زاده باران که بیاید همه عاشق هستند واران هنوز منتظرم جواد کلیدری برای آسمان تو شبی ستاره میشوم ماه شب زندگی با طعم شعر دکتر افشین یداللهی حدیث دهقان مونا برزویی شراب تا سراب هزار اسم قلم خورده ناصر ندیمی فرانو ساحل خیال حديث گمشده قصه هايم بهروز سپیدنامه پانته آ صفایی بهمن ماه من لطفا همه چیز را فراموش کنید غزل - قهوه خانه بوی بارون سارا شعر پری دریایی سودابه امینی نیلوفرانه مکث چسبی به نام زخم تاریخ بی حضور تو ترانه ها و شاعرانه ها سهراب سپهری فریدون مشیری رها پرسه های شاعرانه مهراوه کلبه ی آرام دل شهاب مقربین پرسه در خیال چشم براه باران بی احساس پ نه پ بعد از تو شعر است و باران شعرکده ی کویر از عشق زنی که مومیایی شد شهریار عشق من به لبخند آیینه ای تشنه ام دازاین خنده های خیس کاریز شعله آواز فصل فاصله سالهای تاکنون بی نشونه عاشقانه های نزار آی ایشقی پاییز بهاریست که عاشق شده است مكتوب های خشتی غزل پست مدرن به اتهام غزل روزگار رد پای عشق دنیای سوفی دوباره دل هوای با تو بودن کرده سروده های ناتمام یک فنجان شعر گذر از خود باشد برای بعد تلخند فانوس احساس پیله مرد پاییزی فریاد عاشقی پری سا امامی رقص روی سیم های خاردار مستند آبی ها کوشا من تحت تعقیب چشمان توام ناب سرایان چای تلخ یوزارسین بغض غروب غزل بارانی شعرها و نامه ها صادق رحمانی تاسیان موسیقی ما امیر مولایی یغما گلرویی مهدی آخرتی گروه نمایشی ستاک شاعران پارسی زبان من و تنهایی تو و دلنوشته ها در فضای باکره ی شب شعر سکوت باورهای شیشه ای امیر ارجینی معین حسن زاده ترانه های پاپتی هیچکس تنهاییم را ندزدید نقطه چین تا خدا عاشقترین زمزمه های شب یلدا یک فنجان شعر بی نشونه باران من سنگچین نغمه های باران گولزنا شور مستان بیقراری در قفس تنهایی کانون ادبی زمستان من او ندارم تظاهرات درونی دو واو همیشه حق با دیوانه هاست به این ترتیب پسا غزل علی جهانگیری سعید ربیعی مهم نیست طنزشگاه اغو پسا غزل لاله...زار شعر و ادب یک پیاله شعر چرک نویس مسافر گمشده ی آسمون شعر می کشد مرا به پیش رد پای عشق دل نوشته یادگار اسفند از موهایم ستاره میروید مرغان شاخسار طرب Ðe$igNER
MOZHGAN |
خیلی سالها پیش "حمید مصدق" سرود :
تو به من خندیدی و نمی دانستی و اما ادیب : من به این میخندم که چگونه بی سیب جاذبه کشف نمیشد هرگز و چگونه بی سیب اپلِ رابطه ی جابز در کار نبود و جهان دهکده ی عشق نمیشد هرگز و چگونه بی سیب چهره زیبایی لبخند نداشت و همین عکاسی ! - خنده با سیب قرابت دارد – و چگونه بی سیب پدر ما آدم به هبوط بد خود با حوا تن نمیداد و از باغ خدا رانده نمیشد هرگز ! و چگونه بی سیب سال تحویل نمیشد هرگز ! و چگونه بی سیب چانه ی شعر زنخدان کم داشت ! - شعر با سیب قرابت دارد - زندگی بی سبب سیب بی چاشنی است زندگی بی سبب سیب بی خاطره است زندگی بی سبب سیب بی حادثه است جرمِ دزدیدن یک سیب هم از باغ اگر معصیت است بس گناهیست قشنگ در خور عفو خداوند کریم که دل عاشق از آن هیچ ابایی نکند ! بوسم آن پای که از حادثه ی عشق گریزان نشود بوسم آن دست که در دزدی سیب دل خود سست و لرزان نشود ! خانه را در گسل سیب بنا باید کرد ! - عشق با سیب قرابت دارد - تاریک تر از غار بد تنهاییست.. بیغوله ی من خانه ی بی مهتابیست.. با یاد تو در نیمکت خاطره ها... جای تو همیشه در کنارم.. خالیست..
زخمی روزگارم مرهم ساده ای نیست خسته ی زا به راهم گوشه ی سایه ای نیست اینجا همه سواره اند با من پیاده ای نیست با من خانه بر دوش آخر خرابه ای نیست چیزی بگو اقلا بگو که چاره ای نیست خداحافظ عزیزم دیگر گلایه ای نیست .
خاطرم با تو پر از تسکین است لحظه هایم همه آهنگین است
پیش من صحبتت امروزی نیست قصه ات با دل من دیرین است
عقل را ره ندهم بر دل خود پای او در ره دل چوبین است
دست امروز به آینده مبند روزگارست و بسی گلچین است
روز دیدار تو ای مالک من گوییا عرصه یوم الدین است
با زبان دل من حرف بزن واژه هایت چه قدَر لاتین است
قهوه ی چشم تو در فنجانم نوشداروی دل غمگین است
نه خلیلم که بترسم ز آتش عودم و سوختنم آیین است
هر که فرهاد شود در ره عشق کوه غم در نظرش شیرین است
با تو ای ماه شب تاریکم خوشه خوشه دل من پروین است
تو همان قله ی پرواز منی فاتح قاف دلت شاهین است
بت دینی نپرستم ؛ دیگر دین من عشق و بتم سیمین است !
آمدم تا عاشقانه باز بیتابت کنم بشکنم کوه یخی را از دلت آبت کنم
صبر کردم غوره هایت چون شکر شیرین شود حال شیرین منی ؛ تا باده ی نابت کنم
صورت ماهت دلم را آسمانی میکند کاش میشد مثل عکسی در دلم قابت کنم
دستهایت را به من ده ای گل نیلوفری دوست دارم فارغ از زندان مردابت کنم
چشمه ی جوشان عشقم در کویر زندگی از سراب خویش باز آ تا که سیرابت کنم
عشقبازی مثل غواصی ست در دریای دل دل به دریا زن عزیزم تا که دُر یابت کنم
گوش کن امشب "ادیب" از دل حکایت میکند آمدم با قصه ای دیگر تو را خوابت کنم
سنگین دل تو سبوی من سخت شکست بیچاره دلم ؛ دوباره با غم پیوست سرد است هوای دل من بی تو عزیز امروز در ارتفاعات دلم برف نشست !
حسادتم گل کرد وقتی در بارانی ترین روزهای عمرم چتر نگاهت روی دیگری سایه انداخت طفلکی دلم ! بزرگ میشوی ولی این یکی درد هیچوقت از یادت نمیرود .
بشکفت مرا بهار در گلشن عشق بر لوح دلم نوشت فوت و فن عشق گل بوسه زنم به دست خلاق وجود بر قامت من دوخته پیراهن عشق حال مرا از مشتم بخوان
بی تو - پوچم
با تو ؛ گل !
بی تو ای ماه در این خلوت نایاب امشب
گفتگوهاست مرا با رخ مهتاب امشب
خوش بخواب ای گل نیلوفری خانه بر آب تا نیاشفته ز غم ، خاطر مرداب امشب
فتنه ها دارد در باطن آشفته ی خود این سکوتی که نشسته ست به تالاب امشب
فاجعه ؛ مردن از حافظه ی زندگی است مرگ فرجام قشنگی ست به سهراب امشب
خشک شد کام طرب ساقی میخواره کجاست تا لبی تر بکنیم از می بس ناب امشب
بردباری نتوان کرد به هر کار " ادیب " خاصه با عشق که برد از سر تو خواب امشب
سبز شد
بهارم با تو و تقويم تازه اي گشوده شد به نام تو يا مقلب القلب من . . . تقويم دلم با تو چهار فصل عاشقيست !
با خاطره های تلخ و شیرین بی تو من مانده ام و خاطر غمگین بی تو امسال کنار سفره ی عید ؛ عزیز یاسین دارم بجای هفت سین بی تو
سلام دوست خوبم ! خوش اومدی ... يه وقتايی ، قلب آدم يه جوری ميشه ... كه ديگه دست نيست كه مينويسه ...
روشنم ؛ در سایه بگریزم که چه گلشنم ؛ با خار آمیزم که چه
چون سهیلم گوشه گیر از اختران زهره وار از ماه آویزم که چه
رهگذارم کوچه های بیکسی در خیابان تو پر ریزم که چه
چشمه باشم بعد از این در جوی خود پر ملال از ابر پاییزم که چه
قانعم با دانه های اشک هجر از سر این دام برخیزم که چه
همت عالی بخواه از دل ادیب در پی پندار ناچیزم که چه
متن را فراموش کردم
لحظه ای که قلبم
به دست تو
حاشیه خورد !
از چشمم افتاد
دردانه ای که
به دل پروردم !
یک چشم پر از خمار گیلاس ؛ رها یک پنجره در هوای احساس ؛ رها از اول قصه اسم تو گفت به من که میپری از باغچه ی یاس "رها"
شالی زار گندم زار گل زار لاله زار نی زار دل زار بی تو دنیای من همه زار . . . امشب بیا به مجلس ساقی "ادیب عشق" است
پیمانه اش شرابی از شعر ناب عشق است
چشمش پیاله ای بین لبریز شور و مستی
یا چشمه ی زلال آب حیات عشق است
گاهی به بت پرستی در او نگر چو مستی
مهراوه ی نگاهش آیینه دار عشق است
کوه است و شور شیرین فرهاد کوهکن دل
شب تا سحر دل او در کند و کاو عشق است
هر چند سهل بنمود اول غم وصالش
افتاد مشکل و دل در پیچ و تاب عشق است
گر تو فرشته خویی فرّ خداییش بین
سیمای مه جبینش گویی جناب عشق است
موج است و بیم طوفان ای خاطر گریزان
در کشتی ادیب آی کو ناخدای عشق است
هم ، عطر لطیف و دلفریب یاسی هم ، رنگ خوش شکوفه ی گیلاسی وامق شده ام به عشق تو آیا تو عذرای دقیقه های پر احساسی ؟!
روزگاری " برج عاشقی " بودم بلند و شهرآشوب جادوی کبوتران نگاه و عابرانی که با دیدنم کلاه از سرشان می افتاد و اکنون از آن شکوه سلیمانی کوره دلی مانده ست پشت کوه تنهایی.. و قاف واپسین حرف عشق رمزی از همان کوه در منتهی الیه سیر عاشقی ست..
" به تنهایی ام خوش آمدید "
هر چند دلی تباه داریم خدا هم نامه ی پرسیاه داریم خدا خود دادِ غنا و بی نیازی زده ای از ما بگذر گناه داریم خدا
چه کسی باور میکند گل یخ روزی آفتابگردان بوده است !
بعضی دردها را باید گفت.. بعضی دردها را باید نوشت.. بعضی دردها را باید کشید..
جادوی سیاه در بلندای تنی افسونگر دل به راه پر پیچ و خمی دنیای عجیب داری ای چشم نجیب ای وسعت بیکران در حجم کمی خرابش شدم از بس که با دلم بازی کرد !!
لبریز می ِ ناب ِ مغانه هستم سرخوش ز ترنم و ترانه هستم با منطق عقل گنگ و بیگانه ولی استاد زبان عاشقانه هستم !
ناخدای عشق بودم با دل دریایی ام موج ها بسیار بود اما دلی کشتی نبود !
روزگاری که بودی پیش چشمانت حنای شعر من رنگی نداشت و حال که نیستی شعرهایم غزل رباعی سپید . . . دیگر چه فرقی میکند ؛ کاش میشد تمام شعرهایم را بدهم و لختی در سکوت چشمهایت غرقه شوم . . . آه - رنگ و روی دلم بودی - تو رنگ خدا گرفتی ولی من بی تو به شعر سیاه نشسته ام .
همه را نفرین مرا یک دعا از پا انداخت چقدر زود پیر شدم !! دلم را به مزایده گذاشته ام یوسف وار - 20 درهم - نبووووووووود؟؟!
اگر
شاعران نبودند کتاب زندگی جز یک فصل مختصر و یک مشت واژه های خشک هیچ نداشت این ما بودیم که این کتاب را در چهار فصل چنین زیبا نوشتیم راست گفت سهراب : "شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند"
عقیق لبهایم را
میان نقره ی لبهایت حلقه کن بیا زیباترین انگشتر جهان را باهم بسازیم . . .
از سینه کش کوه تو بالا رفتم
تا میوه ی ممنوعه ی حوا رفتم چون زائر پابرهنه از هرم عطش تا چشمه ی نوشت به کجاها رفتم
|
